Word wakker - en kom in actie!
Geef hier!
Dit gaat echt niet meer over ijsberen.
Op dit moment staat de toekomst van de beschaving op het spel.
In onze berekeningen van de gevolgen van de klimaatverandering
hebben we iets heel belangrijks over het hoofd gezien.
We zijn nu gevaarlijk dicht bij een 'tipping point', een omslagpunt.
Dit is 'the point of no return'
waarna rampzalige gevolgen onvermijdelijk worden.
Bekijk het eens zo:
De afgelopen drie miljoen jaar,
verkeerde onze planeet steeds in ? n van twee stabiele toestanden.
Kleine veranderingen in zonnestraling duwden ons van de ene n de andere.
Als we in zo'n koeler dal zitten, hebben we een ijstijd.
In een warmere periode is het klimaat ongeveer zoals het nu is
en zoals het gedurende de hele menselijke geschiedenis was.
Het probleem is dat ons gebruik van fossiele brandstoffen
ons steeds verder uit onze stabiele toestand duwt
de heuvel op.
Het omslagpunt is het punt waarop we de top van de heuvel passeren,
en we niet langer hoeven te duwen
om onze planeet naar een veel hetere plaats te laten rollen.
Ze zal gewoon blijven rollen, uit zichzelf.
Dit omslagpunt wordt veroorzaakt door positieve terugkoppelingen in het klimaat
waardoor de effecten van de opwarming oncontroleerbaar versterkt kunnen worden.
E?Рdaarvan is het Albedo Effect.
Witte oppervlakten weerkaatsen meer zonnestraling dan donkere.
Dus als door de temperatuurstijging sneeuw en ijs smelten,
blijft er donkere oceaan of land over.
Deze oppervlakten absorberen meer zonnestraling - dus wordt het warmer,
waardoor er meer sneeuw en ijs smelt, enzovoort.
En nog iets: Waterdamp is feitelijk een belangrijker broeikasgas dan kooldioxide.
We stoten niet veel waterdamp rechtstreeks uit,
maar naarmate de aarde warmer wordt, neemt de verdamping toe.
Zo stijgt de vochtigheidsgraad, en wordt de warme deken die de aarde omhult dikker, 36 00:02:53,520 --> undefined:undefined:undefined,00undefined waardoor de temperatuur nog verder stijgt, de verdamping toeneemt, enzovoort.
Ongeveer de helft van de hoeveelheid CO2 die we jaarlijks uitstoten,
wordt gewoonlijk opgenomen door bossen, oceanen en plankton.
Maar het zeeoppervlak wordt steeds zuurder
doordat de concentratie CO2 in het water stijgt.
Tegelijkertijd wordt het oppervlaktewater warmer.
Hierdoor ontstaat een warme, zure laag water die zich over het oceaanoppervlak uitspreidt,
en alle plankton doodt die CO2 opneemt uit de atmosfeer.
Erger nog, warm water kan minder CO2 vasthouden dan koud water,
dus als het water warmer wordt, laat het CO2 vrij dat het eerder had opgeslagen.
Net als mariene ecosystemen nemen ecosystemen op het land koolstof op.
Planten halen koolstof uit de atmosfeer en gebruiken die voor groei.
Maar als deze ecosystemen warmer worden, raken ze uit balans:
planten kunnen steeds slechter CO2 opnemen,
terwijl micro-organismen in de aarde juist steeds makkelijker CO2 uitstoten.
Zo verandert het ecosysteem van koolstofopslag in koolstofbron.
Als de temperatuur stijgt en regen uitblijft, drogen bossen op. Bosbranden doven niet uit.
Al de in het bos opgeslagen koolstof gaat in rook op.
Hierdoor stijgt het aantal broeikasgassen in de dampkring, en daarmee de temperatuur.
En de koolstofopname vermindert nog sterker.
Een bevroren veengebied in Siberie, ter grootte van Duitsland en Frankrijk samen,
is aan het smelten. Dit is de permafrost.
Bij het smelten komen enorme hoeveelheden methaan vrij.
Methaan is een broeikasgas dat snel afgebroken wordt,
maar ruim twintig keer meer warmte vasthoudt dan kooldioxide.
Dus hoe meer methaan vrijkomt, hoe meer het bijdraagt aan de opwarming,
waardoor meer permafrost smelt, en er nog meer methaan vrijkomt.
De arctische toendra is niet de enige plek waar een grote opslag is van methaan.
Verscholen onder de zeebodem ligt misschien wel tien biljoen ton methaan
opgeslagen als bevroren kristallen, verspreid over de wereld.
Als we de oceaan maar genoeg verwarmen - en niemand weet wat 'genoeg' is -
zou deze methaan in ? n klap in de atmosfeer terecht kunnen komen.
De laatste keer dat dit gebeurde, steeg de temperatuur plotseling 10 graden.
Dit zijn een paar van de terugkoppelmechanismes
die verklaren waarom ons klimaat een omslagpunt heeft.
Elke terugkoppeling heeft zijn eigen interne omslagpunt,
en het zijn de relaties binnen deze samenhang die wederzijds het systeem versterken,
die tot nu toe ontbraken in onze klimaatvoorspellingen.
Tot nu toe hebben we de temperatuur ongeveer 0,8 graden opgedreven.
Maar omdat er zo'n 40 tot 50 jaar zit tussen uitstoot en temperatuurstijging
zullen de broeikasgassen die zich nu al in de atmosfeer bevinden
de temperauur de komende decennia sowieso nog zo'n 0,6 graden doen stijgen.
Dat zou gemakkelijk genoeg kunnen zijn om ons op de top van de heuvel te plaatsen
of zelfs daar over heen.
Als we dit punt passeren, zou de temperatuur zes of meer graden kunnen stijgen.
Als dat gebeurt zal een massaal uitsterven
de meeste planten en dieren waarmee we de planeet nu delen, wegvagen.
Maar er komen wel veel meer ratten, vliegen, kakkerlakken en muggen
als het ecosysteem van de wereld afbrokkelt.
Sterk verminderde beschikbaarheid van drinkwater zal voor de mens het gevolg zijn,
omdat de regenval verandert, door gletsjers gevoede rivieren opdrogen
en de gestegen zeespiegel waterreservoirs vervuilt.
Als oogsten mislukken, bossen verbranden, kustgebieden permanent overstromen en
woestijnen zich uitbreiden, zullen miljarden mensen hun boeltje pakken
en op zoek gaan naar een betere plek om te leven.
Maar waar?
'De mensheid' overleeft het misschien wel. Maar de menselijkheid?
Overleeft de menselijkheid in de landen die wel bewoonbaar blijven, en het grootste deel
van hun grondstoffen zullen gebruiken om verhongerende mensen buiten te houden,
miljoenen die niet meer in hun eigen landen kunnen leven door de klimaatveranderingen?
De wereld komt om in de wapens.
Er is ? n vuurwapen op elke zeven mensen op de wereld.
Als het vermogen van de aardeom de enorme bevolking te verdragen sterk afneemt,
sterven we niet rustig in onze slaap.
Ok, hier is het goede nieuws:
Niets hiervan is onvermijdelijk - nog niet.
Het is nu niet de tijd voor wanhoop of paniek
Het is tijd voor actie, nu het nog kan.
We moeten beseffen dat het verre van zeker is
of regeringen en bedrijven in staat zijn deze dreiging het hoofd te bieden
in de tijd die ons nog rest.
Ze hebben al 20 jaar de tijd gehad - en ze hebben zo goed als niks bereikt.
Dit komt doordat ze halsstarrig blijven vasthouden aan korte-termijnwinst
en oneindige economische groei boven het voortbestaan van de menselijke soort
Het is geen groot geheim wat wij moeten doen
om onze uitstoot te verminderen.
We moeten gewoon minder consumeren.
Maar dat is onmogelijk in een maatschappij
die gebaseerd is op een almaar stijgend verbruik van grondstoffen en energie
Niemand kent alle antwoorden.
Wat we wel weten is dat dit niet de enige manier van leven is.
En omdat deze levensstijl vrijwel zeker onze dood wordt,
kunnen we beter snel op zoek gaan naar alternatieven.
Dit staat wel vast: om het gevecht tegen de klimaatverandering te winnen,
zijn grote verandering in hoe we leven niet genoeg.
We moeten ook de overheid en het bedrijfsleven overtuigen
van de noodzaak tot verandering.
En wij moeten meer worden dan alleen consumenten.
Het zijn uitzonderlijke tijden.
Het voorkomen van oncontroleerbare opwarming van de aarde is verreweg de belangrijkste
taak in de menselijke geschiedenis, en het is aan ons dit te doen.
Zoniet, dan zal alles wat we opgebouwd hebben en wat ons lief is
vernietigd worden, of alle betekenis verliezen.
Degenen die er voor ons waren kenden het probleem niet,
en degenen die na ons komen zullen niet bij machte zijn er nog iets aan te doen.
Maar voor ons geldt: we hebben nog tijd!
Maar laten we snel in actie komen.